مطلب ارسالی زیر که مربوط به یکی از دانش آموزان قدیمی ام هست را در تلگرام دیدم.لازم دانستم آن را در اینجا هم بیاورم نه به خاطر تعریف از خود و باد به غبغب انداختن که بنده چه آدمی بوده یا هستم بلکه به این خاطر که سندی باشد که چطور رفتار و کردار مای معلم پس از سال های سال در ذهن دانش آموز می ماند و الگو برداری می کند.

مجید دانا, [04.05.16 13:58]

[Forwarded from دانا]

مطلب ارسالی یکی از دانش آموزان استاد بختیاری (احمد یوسفی) :

براي معلمي كه جزييات رفتارش در ذهن مان ماند!

مدل خودش است. اخلاق خاص. جدي و دقيق. خنده اش را نديدم اما تو دل برو است.

نميشه سر كلاسش مسخره بازي دربياري، نه اينكه بترسيم ، نه. اصلا وقت نميشه. از لحظه اي كه وارد ميشه تا آخر زنگ درگير كلاس است. حتي زنگ ميخوره. حواسمان به ونگ ونگ بچه ها توي راهرو است. اما درس بايد تمام شود. او مي خواهد كارش نقص نداشته باشد.

تنها سوژه مسخره كردن استاد، شوخي با ادب اش بود. اينكه هر وقت از مدرسه خارج مي شد. راهنما مي زند مثل نورون هاي مغزي، صاف و مستقيم راه مي رفت مثل آوند. بچه ها را آقا خطاب مي كرد و همه را به يك چشم مي ديد برعكس داروين و مثل يك گلبول سفيد فقط درست انجام دادن كارش برايش مهم بود. استاد براي آنكه آكسون هاي ما تنبل نشه هر هفته كوييز برقرار بود و آدرنالين خون ما بالا مي رفت تا آخر ترم نمره دقيق هر كس مشخص باشد.

اما وسط همه رفتارهاي اين استاد نمونه، عدالتش به ياد همه مانده است. هم در توضيح درس هم در نمره دادن و از آن بالاتر حتي در نگاه كردن به بچه ها تبعيض قائل نمي شد. بعضي بچه ها اندازه خزه هاي و مخروطي ها دل به جذب مطالب كلاس نمي دانند و او مجبور بود چندبار تكرار كند و با آرامش تكرار مي كرد.

يك كار جالب استاد صدا زدن بچه ها بر اساس شماره بود. براي آنكه تفاوتي قائل نشود و ذهنش ناخودآگاه فاميل يك عده را فراموش نكند و يك عده را بيشتر به يادش آورد، به هر كس شماره اي داده بود و خودش هم نمي دانست هر فرد چه شماره اي دارد. اتفاقي عددي را مي گفت و از او سوال مي پرسيد. ما مي دانستيم كه فرقي بين ما نيست و هر لحظه امكان دارد در تور نكته هاي درسي او گير كنيم بنابراين تا آخر ساعت مثل يك كروموزوم با ادب به تخته خيره مي شديم.

هر وقت با بچه هاي قديمي دور هم جمع مي شويم، همه از درستي اش مي گويند و ظرافت هاي درس دادنش. براي خيلي ها استاد بختياري معلم زيست، آدمي بوده كه جاي ديگري مانندش را پيدا نكرده اند.

جواب حقیر:
ضمن تشکر از آقای یوسفی و آقای دانا جای بسی خوشوقتی است که نکات ظریف و ریزه میزه به یاد آقای یوسفی مانده است.هر چند دارای نقاط ضعف فراوانی بوده ام ولی اگر فقط 10 درصد اعمال و رفتارم مناسب و الگو بوده و در ذهن دانش آموزان ارجمندم مانده باشد باز شکر گزار ایزد منان هستم.

آنچه در طول دوران خدمت مرا به ادامه کار تشویق می کرد و برایم از تشویق ریاست اداره که هیچ بلکه از تشویق رئیس جمهور ارزشمند تر بود، چنین نکاتی بود که توسط دانش آموزان عزیزم که سال ها بود فارغ التحصیل شده و حتی برایم آشنا نبودند و دیگر نیازی هم به حقیر نداشتند ، عنوان می شد.

ضمن تشکر از حس قدردانی آقای یوسفی و امثال این بزرگوار ، برای همگی دانش آموزانی که سال های قبل در خدمت آن ها بوده ام و همچنین برای همکاران گرامی ام توفیقات روز افزون در اموری که خداوند به صلاحشان می داند را خواستارم.